Search

Ziek of ziek?




Het heerst in Nederland.... De eerste griepgolf van 2020 is een feit als ik de berichten op social media mag geloven. Om mij heen hoor ik ook van vrienden en collega's dat zij het flink te pakken hebben.

En ik dacht dus dat ik deze griep wel even te slim af zou zijn. Deze gedachte was gebaseerd op het feit dat ik het ziek zijn van mijn partner en kind in voorgaande periodes, moeiteloos heb weten te omzeilen. En daar was ik best trots op :-).

Ik, als persoon die van nature niet zo'n beste weerstand heeft, had maar mooi om alle ziektekiemen heen geslalomd.

Maar dit keer ben ik dus redelijk in botsing gekomen met deze zelfde ziektekiemen. Ik ben nietsvermoedend in hun hinderlaag gestapt. Het ene moment voelde ik mijzelf prima en het andere moment had ik ineens allerlei vage klachten.


En dat is wat ik dus heb.... vage klachten.... Ik lig niet direct volledig gestrekt.

En dan heeft te maken met het feit dat ik zo ontzettend veel aanvoel. Dit geldt voor signalen buiten mijzelf, maar ook zeker voor de signalen die ik waarneem in mijn eigen lichaam.

Ik merk al heel snel bij mijzelf op als er iets verandert in mijn lichaam. Ik voel het als ik een ander soort hoofdpijn krijg dan als ik bijvoorbeeld overprikkeld ben. Ik voel het als ik anders vermoeid ben dan als ik moe ben van een dag werken en ik voel het als mijn lichaamstemperatuur gaat schommelen.

Ik kan dus vrij snel anticiperen op mijn ziek zijn. Dit heeft als groot voordeel dat ik, mits ik naar de signalen in mijn lichaam luister, niet snel volledig gevloerd word door een griep.

Het blijft dan vaak bij vage klachten, tenzij het een hardnekkig virus is, waardoor ik weet dat ik risico loop om echt ziek te worden.

" Gebruik jouw intuïtie als innerlijk kompas en durf hierop te vertrouwen."

Inmiddels heb ik geleerd om dan op de rem te trappen om te zorgen dat ik niet zieker wordt.

En dan komt mijn perfectionisme om de hoek kijken. Want ja, als je niet heel erg ziek bent, dan moet je niet zeuren en gewoon doorgaan. Ik ga tenslotte niet van mijn stokkie als ik opsta, ik loop niet blauw aan, omdat ik amper lucht krijg door mijn verkoudheid en ik breng niet uren door bij de wc-pot, omdat ik de drang voel mijn eten eruit te gooien.

Mijn interne dialoog zit me dan behoorlijk in de weg.

Vroeger liet ik mij hierdoor leiden en keek ik mijn agenda erop na (letterlijk), om te kijken op welke dagen ik het mijzelf toestond om ziek te zijn. Ik plande mijn ziek zijn..... (als ik het nu zo opschrijf klinkt het echt bizar) en ging door op pure wilskracht als het agenda-technisch niet uit kwam om ziek te zijn.


Dat doe ik dus niet meer. Ik gebruik mijn gevoeligheid nu om op het juiste tijdstip op de rem te trappen. En het blijft af en toe een worsteling met mijn perfectionisme om mij niet te laten leiden door mijn enorme wilskracht die ook in mij zit.

Herken je deze tweestrijd? Heb jij ook soms de neiging om de signalen van je lichaam, die jij zo goed voelt als (hoog) gevoelige vrouw, aan de kant te schuiven, omdat het even niet goed uit komt?

"Jouw behoeften zijn net zo belangrijk als die van een ander en het is niet egoïstisch om jezelf prioriteit te geven. Het betekent dat je om jezelf geeft."

Dit geldt overigens niet alleen voor het ziek zijn. In veel meer situaties hebben wij vaak de neiging om onszelf aan de kant te schuiven en andere zaken prioriteit te geven. Dit, terwijl er diep binnenin ons de alarmbellen af gaan dat we aandacht aan onszelf moeten besteden.

Waar dit mee te maken heeft, is het feit dat we door onze gevoeligheid feilloos aanvoelen hoe een ander zich voelt. En dat komt binnen, waardoor we onszelf zo aan de kant vegen om klaar te staan voor de ander.

Hoe ga jij hiermee om? Weet jij wanneer je aandacht aan jezelf mag besteden? En weet jij dan hoe je dit kan doen?

Ik ben heel erg benieuwd! Als je wilt, mag je mij laten weten hoe jij goed (of minder goed) voor jezelf zorgt.



19 views